Həzrət Davudun (ə) səhv mühakİmə etməsİ məsumluğuna ləkə gətİrmədİmİ?

Əgə peyğəmələ məsumdulasa nədən Həzəti Davud (ə) mühakimə etməkdə tələsdi və səhvə düça oldu? /Həzəti Davudun (ə) Quani-Kəimdə dastanı elə əyan olunu /«وَ هَلْ أَتاكَ نَبَأُ الْخَصْمِ إِذْ تَسَوَّرُوا الْمِحْرابَ. إِذْ دَخَلُوا عَلى داوُدَ فَفَزِعَ مِنْهُمْ قالُوا لا تَخَفْ خَصْمانِ بَغى بَعْضُنا عَلى بَعْضٍ فَاحْكُمْ بَيْنَنا بِالْحَقِّ وَ لا تُشْطِطْ وَ اهْدِنا إِلى سَواءِ الصِّراطِ. إِنَّ هذا أَخى لَهُ تِسْعٌ وَ تِسْعُونَ نَعْجَةً وَ لِيَ نَعْجَةٌ واحِدَةٌ فَقالَ أَكْفِلْنيها وَ عَزَّني فِي الْخِطابِ. قالَ لَقَدْ ظَلَمَكَ بِسُولِ نَعْجَتِكَ إِلى نِعاجِهِ وَ إِنَّ كَثيراً مِنَ الْخُلَطاءِ لَيَبْغي بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ إِلاَّ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ قَليلٌ ما هُمْ وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ. فَغَفَرْنا لَهُ ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ»؛ /“(Davudun yanında) çəkişənləin xəəi sənə gəli çatdımı? O zaman onla divaı aşı məədə gidilə. Onla Davudun yanına daxil olduqda (Davud) onladan qoxdu. Onla dedilə “Qoxma! iz iki iddiaçıyıq. iimiz digəinin haqqını tapdalamışdı. Aamızda ədalətlə hökm ve, haqsızlıq etmə və izə düz yolu göstə! u mənim qadaşımdı. Onun doxsan doqquz qoyunu, mənim isə icə qoyunum vadı. (ununla elə) “Onu mənə ve!”– dedi və müahisədə mənə üstün gəldi”. (Davud) dedi “O sənin qoyununu öz qoyunlaına qatmaq istəməklə, sənə qaşı haqsızlıq etmişdi. Həqiqətən, şəikləin çoxu i-iinin haqqını tapdalaya. Yalnız iman gətii yaxşı işlə göənlədən aşqa. Onla isə çox azdıla!” (unlaı dedikdən sona,) Davud izim onu sınağa çəkdiyimizi yəqinləşdiəək, əindən özünün ağış-lanmasını dilədi və səcdəyə qapanı tövə etdi. iz unu ona ağışladıq. Həqiqətən, o izə yaxın olanladandı və onun üçün gözəl qayıdış yei hazılanmışdı.” (Sad suəsi, 21-25-ci ayələ) /u ayələ Peyğəməin isməti ilə i ziddiyyət təşkil etmi. Çünki /1. u ayələdən öncəki ayələdə Allah Həzət Davudun (ə) mühakiməetmə üslüunun adi qaydada (şahid, əşyayi dəlil və s... ilə) olmadığını, Allahın əxş etdiyi özünəməxsus üsulla olduğunu söyləyi. Alimləin i çoxu da elə u qənaətdədi ki, O Həzət qey elmindən yaalanaaq hökm edidi. Yəni Allah doğu qəaı onun dilinə gətiidi. /«وَ شَدَدْنا مُلْكَهُ وَ آتَيْناهُ الْحِكْمَةَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ»؛ /“iz onun mülkünü möhkəmləndidik, özünə də hikmət (peyğəməlik) və düzgün qəa çıxatmaq qailiyyəti əxş etdik.” (Sad suəsi, 20-ci ayə) /una göə də o Həzət, adəti üzə şahid tələ etmədən, u minvalla “Allah doğu hökmü onun dilinə gətiəcək”, danışdı. /2. uada Həzət Davud (ə) tələskənliyindən dolayı günah deyil, sadəcə “təki ovla” (yaxşı əməli tək) etdi. /O zaman, hə i peyğəmə “təki ovla” olan müstəhə i əməli tək edəkən tövə etdikləi kimi Həzət Davud (ə) da Allahdan ağışlanmaq dilədi. Allah-taala da onun tövəsini qəul etdi. /3. əzi alimləin fikincə Həzət Davud (ə) hökmü şikayət edənin sözünün düz olduğu təqdidə keçəli idi. elə halda digə təəfin sözünü dinləmədən söylədiyi nəzə doğu sayılı. aşqa sözlə desək Həzət Davudun sözünün mənası u idi ki, «əgə dediyiniz kimidisə unun cavaı elədi». /4. Əgə Davud (ə) günah etmiş olsaydı o zaman Quani-Kəim onun u mühakiməsindən sona onu yaxşılıqla yad etməz, uca məqamı olduğunu söyləməzdi. Sona da ayədən göündüyü kimi Allah ona insanla aasında Allahın xəlifəsi olaaq hökm etməsini əm etməzdi. /5. i çox təfsiçiləin (hədisləə əsaslanaaq) əyinə əsasən Davud peyğəməin (ə) yanına gələnləin mələk olduqlaını deyilə. Allah onlaı Davudun (ə) yanına göndədi ki, onu sınağa çəksinlə. ununla da ona ildisinlə ki, onun düzgün mühakimə yüütməyinin səəi Allah təəfindəndi. Əgə Allah i an ondan elmi dəstəyini götüsə o da aşqa insanla kimi, qəzavətində səhvə düça oladı. /6. u hadisə qeyi-adi halda, mələklələ sınaq halında olduğu üçün, təklif halında olmadığından heç i əməl günah sayılmı. Sanki o, yuxuda olakən mühakimə etmişdi. İmtahan məqamında da yuxu aləmindəki kimi təklif yoxdu. Təklif yalnız maddi aləmdə oyaq halındadı. una göə də Həzətin tələsik mühakiməsi günah hesa olunmu.