Şeytan peyğəmbərlərə təsİr göstərə bİlİrdİsə onlar necə məsum qaldılar?

Şeytan peyğəmələin ismətinə xələl gətiəcək heç i təsi etməmişdi. Quani-Kəim şeytanın i neçə məqamda peyğəmələə dəxalət etdikləindən söz açı. Ancaq u, onladakı isməti inka etmi. u mövzunu aşağıda Quani-Kəimdən ayələə işaə edəək izah ediik / / /«وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لا نَبِيٍّ إِلاَّ إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ في أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّهُ ما يُلْقِي الشَّيْطانُ ثُمَّ يُحْكِمُ اللَّهُ آياتِهِ وَ اللَّهُ عَليمٌ حَكيمٌ»؛ /“(Ya əsulum!) iz səndən əvvəl də (şəiət sahii olan) elə i əsul, (şəiət sahii olmayı onun adınca gedən) elə i nəi (peyğəmə) göndəmədik ki, o, (hə hansı i şeyi) azu etdikdə Şeytan onun azusuna (diləyinə vəsvəsə yolu ilə) i xələl qatmasın! (Yaxud o, ayələimizi oxumaq istədiyi zaman Şeytan onu çaşdıı oxuduğu ayə aəsində pis i fiki təlqin etməsin!) Lakin Allah Şeytanın vəsvəsəsini atil (yox) edə. Sona isə Allah Öz ayələini möhkəmlədə. Allah (hə şeyi) iləndi, hikmət sahiidi!” (Həcc suəsi, 52-ci ayə) /Göündüyü kimi ayə şeytanın işə mane olan dəxalətindən söz açı. ildiili ki, o hə zaman peyğəmələin fəaliyyəti və insanlaın hidayəti önündə əngəl olmaq istəyi. Şeytanın nəticə veməyən heç i səyləi peyğəmələdəki ismətə xələl yetiə ilməmişdi. Və ununla da şeytanın azusu üəyində qalmışdı. / / /«يا بَنى آدَمَ لا يَفْتِنَنَّكُمُ الشَّيْطانُ كَما أَخْرَجَ أَبَوَيْكُمْ مِنَ الْجَنَّةِ يَنْزِعُ عَنْهُما لِباسَهُما لِيُرِيَهُما سَوْآتِهِما إِنَّهُ يَراكُمْ هُوَ وَ قَبيلُهُ مِنْ حيثُ لا تَرَوْنَهُمْ إِنَّا جَعَلْنَا الشَّياطينَ أَوْلِياءَ لِلَّذينَ لا يُومِنُونَ»؛ /“Ey Adəm oğullaı! Ayı yeləini özləinə göstəmək üçün liaslaını soyunduu valideyninizi (Adəm və Həvvanı) Cənnətdən qovduduğu kimi, Şeytan sizi də aldadı yoldan çıxatmasın. Şühəsiz ki, o (Şeytan) və onun camaatı sizləi sizin onlaı göə il-mədiyiniz yelədən göülə. iz şeytanlaı iman gətiməyənləin (kafiləin) dostlaı etdik.” (Əaf suəsi, 27-ci ayə) /Allahın haam etdiyinə əməl etdiyi zaman peyğəmə öz ismətinə xələl gətimiş oladı. u ayədə isə ağacın məhsulundan dadmaqdan çəkindimək haamla i əməl dəəcəsində deyildi. Yəni Adəm peyğəmə ağaca yaxınlaşmaqla günaha düça olmamışdı. Allahın çəkindidiyi məsələ i “İşadi hökm” idi və (öncə əhs etdiyimiz kimi) u növ hökmə iayət etməməklə ismətini aadan apamadı. Sadəcə olaaq u əməl onun müvəqqəti ehiştdən xaic olmasına – əşəiyyətin yaşadığımız ye küəsinə enməsinə səə oldu. ununla da İşadi hökmü sındımaqla mə-sumluğuna xələl gətimədi, əksinə özünü çətinliyə saldı. Nəticədə dünya məşəqqətləinə və əziyyətləinə məuz qalmağa şəait yaatdı. / / /«وَ اذْكُرْ عَبْدَنا أَيُّوبَ إِذْ نادى رَبَّهُ أَنِّى مَسَّنِيَ الشَّيْطانُ بِنُصْبٍ وَ عَذابٍ»؛ /”(Ya Peyğəmə!) əndəmiz Əyyuu da yad et! i zaman o öz əinə müaciətlə elə demişdi “Şeytan mənə əla və əza toxundumuşdu”.! (Sad suəsi, 41-ci ayə) /u ayə Həzət Əyyuun (ə) şeytanın hiylələi ilə yaatdığı giiftaçılıqdan söz açı. O Həzətin ismətə xələl gətiəcək ilahi əmlə qaşısında süstlüyündən danışmı. /u ayə ola da ilsin ki, ümumiyyətlə i köklü fiki çatdıı. O fiki udu ki adəm oğluna yetişən hə i müsiət iaşa və ya dolayısı ilə şeytandandı.