İbrahim Peyğəmbərin (ə) hadisəsondə atəşin gülzara döndüyünü görən Nəmrud İman gətİrdİmİ?

ütpəəstliklə fəal müaizənin nəticəsi olaaq, zalım padşah Nəmud İahimi odda yandımaq qəaına gəldi. Zalım istismaçıla, adətən, avam kütlələin qəlini ələ almaq üsullaını gözəl ililə. Nəmud da elələindən idi. O, «hanı sizin qeyətiniz», «nə üçün tanılaınızı müdafiə etmisiniz», «qeyətiniz vasa, İahimi oda çəkin» kimi şüalala xalqı İahimə qaşı qaldıdı. Camaat tonqal üçün qıx gün çı-çıpı daşıdı. Tonqal qalandıqdan sona ətafında elə i həaət yaandı ki, kimsə yaxınlaşa ilmədi. Çox düşündükdən sona qəaa gəldilə ki, İahimi mancanağa qoyu, əzəmətli tonqalın içinə atsınla. elə də etdilə. Allah-təala uyuu «iz də «ey atəş, İahimə qaşı səin və zəəsiz ol» uyuduq».(«Əniya» suəsi, ayə 69.) /«Əl-mizan»da nəql olunan i əvayətə göə Cəail (ə) İahimin (ə) göüşünə gəli, dedi «Köməyə ehtiyacın vamı?». İahim (ə) elə cava vedi «Sənin köməyinə yox!». Cəail ona elə təklif etdi «Onda Allahdan kömək istə». Həzət İahim dedi «Hamıdan xəəda olması kifayətdi!». /ütpəəstlə İahimi atdıqlaı odun vahiməsindən fəyad çəki, Nəmud isə İahimin i ovuc külə dönəcəyi anı həsətlə gözləyidi. Amma tonqal yanı tükəndikdən sona İahimin sağ-salamat onunla üzəüz dayandığını göən Nəmud haay çəki dedi «Ey İahim! Doğudan da, sənin Allahın öyük imiş. Səninlə od aasında pədə çəkəcək qədə öyük! İndi ki, elə oldu, O Allahın qüdətinə xati quanlıq ediəm». /əvayətə göə, Nəmud död min quan kəsdi. Amma İahim ona xatıladı ki, ütpəəstlikdən imtina edi, i Allaha iman gətiməsə, quanlaı qəul olmayacaq. Nəmud isə ona elə cava vedi «elə etsəm, taxt-tacım əlimdən çıxa. Mən isə una dözə ilməəm». /