Nə üçün şiə məzhəbi ən yaxşı məzhəbdir?

Şiə məzhəinin sai məzhələə üstünlüyü onun haqq olmasına göədi. Haqq din hə i zamanda yalnız və yalnız i dində xülasə olunu və ondan aşqası haqq ola ilməz. Mütəal Allah hə i zamanda vahid və eyni i şəiət sahii olmuşdu, ondan aşqa hə i din ya ümumiyyətlə kökündən atil və yalandı, ya nəsx edilmiş (qüvvədən düşmüş) və ya kökü kəsilmişdi. /İndiyə qədə əşəiyyətə nazil olan asimani-ilahi dinlə və məzhələ i-iinin davamında gəli, hamısı eyni səviyyəli deyildi. Yəni yeni gələn din əvvəlki dini təkmilləşdii və onu qüvvədən salı, yeni dinin gəlişi ilə əvvəlki dinin qüvvədə olma dövü sona yeti və əsmiyyətdən düşəək öz yeini yeni dinə vei. Yeni dinə tae olmaq və ona iman gətimək hamı üçün lazım və vacidi. Məhz una göə də müqəddəs din mənələində yeni dinə iman gətiməyənlə kafi kimi qeyd olunu. /İslam dini əşə üçün nazil olan ilahi dinləin sonuncusu və ən kamilidi. Allah-taala İslamdan aşqa heç i dini qəul etməyəcəkdi /اِنَّ الدِّینَ عِنْدَ اللهِ الْاِسْلَامُ /“Həqiqətən, Allah yanında din yalnız İslam dinidi.”[1] /وَ مَنْ یَبْتَغِ غَیْرَ اْلِاسْلَامِ دِینًا فَلَنْ یُقْبَلَ مِنْهُ /“Hə kəs İslamdan aşqa i dini qəul edəsə, heç vaxt ondan qəul olunmaz.”[2] /Təəssüflə olsun ki, keçmiş din adıcıllaı və qövmlə kimi müsəlmanla da müxtəlif məzhələə ayılmışla. Qəti olaaq demək lazımdı ki, onlaın hamısı vahid i anda haqq ola ilməzlə. İslam Peyğəməi (səlləllahu əleyhi və alih) uyumuşdu /اِنَّ اُمَّتِی سَتُفْرَقُ بَعْدِی عَلَی ثَلاَثٍ وَ سَبْعِینَ فِرْقَةً، فِرْقَةٌ مِنْهَا نَاجِیَةٌ، وَ اثْنَتَانِ وَ سَبْعُونَ فِی النَّارِ /“Həqiqətən ümmətim məndən sona 73 fiqəyə ayılacaqla, onladan yalnız ii nicat əhli, qalan 72-si isə cəhənnəm əhlidi.”[3] /İslam məzhələi aasında haqq fiqə və cəhənnəm odundan xilas olan yeganə məzhə yalnız on iki İmam şiəsidi və şiəlik də məhz həqiqi İslamdan iaətdi. Peyğəməi-əkəm (səlləllahu əleyhi və alih) uyumuşdu /اَیُّهَا النَّاسُ اِنِّی تَرَکْتُ فِیکُمْ مَا اِنْ اَخَذْتُمْ بِهِ لَنْ تَضِلُّوا، کِتَابَ اللهِ وَ عِتْرَتِی اَهْلَ بَیْتِی /“Ey insanla! Mən sizin aanızda iki ağı və dəyəli əmanət qoyuam ki, əgə ona saılsanız, heç vaxt yolunuzu azmayacaqdı Allahın kitaı və itətin olan Əhli-eytim.” /Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih)-in yaxın və mötəə səhaəsi olan Əuzə Ğifai deyi /سَمِعْتُ النَّبِیَّ (صَلَّی اللهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) اَنَّهُ قَالَ اَلاَ اِنَّ مَثَلَ اَهْلِ بَیْتِی فِیکُمْ مَثَلُ سَفِینَةِ نُوحٍ فِی قَوْمِهِ، مَنْ رَکِبَهَا نَجَی وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْهَا غَرِقَ /“Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih)-in elə uyuduğunu eşitdim “Mənim Əhli-eytimin sizin aanızdakı məsəli Nuhun gəmisinin öz qövmü aasındakı məsəli kimidi hə kəs o gəmiyə minsə, nicat tapa və hə kəs də ondan ayılsa, qəq ola.” [4] /Şiə məzhəinin əsası tövhid, ədl, nüüvvət, İmamət və məaddan iaətdi. Şiələ Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih)-in canişini ünvanı ilə on iki məsum İmama inanıla ki, onlaın iincisi Əli (əleyhis-salam), sonuncusu isə Məhdi (əleyhis-salam)-dı. /Peyğəməi-əkəm (səlləllahu əleyhi və alih)-dən nəql olunan əvayətlədə məsum İmamlaın sayı, hətta adlaı elə aşka şəkildə deyilmişdi. elə ki i əvayətdə deyili /i gün Ədüllah ini Məsud i dəstə adamın aasında otumuşdu. Çöl əələindən i nəfə gəli souşdu – Sizin hansı iiniz Ədüllah ini Məsuddu? /Ədüllah cava vedi – Mənəm! /Əə dedi – Peyğəməiniz özündən sonakı canişinləinin sayını sizin üçün əyan etmişdimi? /Dedi – əli, on iki nəfədi – eynilə əni-isailin nəqiləinin sayı qədə.[5] /Şiəliyin haqq olmasına dai dəlilimiz Quan və sünnətdi. /Quan /Allah-taala Quanda müsəlmanlaa göstəiş vei ki, Allaha, Onun əsuluna və ulil-əmə – Peyğəməin aşka uyuduğuna göə şiə İmamlaına – tae olun. Çoxlu ayələdə İmamət və vilayət məsələsinə işaə olunmuşdu. O cümlədən Və ənzi əşiətəkəl-əqəin – ey Peyğəmə, ən yaxın qohum-əqəanı ilahi əzadan qoxut” (“Şuəa 214), “imməma vəliyyukumullah – Həqiqətən sizin əhəiniz Allah, Onun əsulu və iman gətii namaz qılan və üku halında zəkat veənlədi” (“Maidə”, 54), “Ey əsulumuz! Allah təəfindən sənə nazil olanlaı çatdı! Əgə çatdımasan ilahi isaləti (peyğəməlik vəzifəsini) yeinə yetiməmişsən” (“Maidə”, 67); “u gün dininizi sizin üçün kamilləşdidim, nemətimi sizə tamamladım və İslamı sizin üçün i din olaaq seçdim” (“Maidə”, 3), “Allahın iadəsi u olmuşdu ki, yalnız siz Əhli-eytdən hə növ zahii və atini çikinlikləi aadan apasın” (“Əhza”, 33) və sai ayələi qeyd etmək ola. /Taix və əvayətləin aşka əyanına əsasən Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih) də daim Əli (əleyhis-salam)-ı özünün vəsisi və canişini kimi əyan edidi. Təəi özünün “Taix” kitaında qeyd edi ki, “və ənzi əşiətəkəl-əqəin” ayəsi nazil olanda Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və səlləm) öz qövmünə uyudu “Mütəal Allah mənə göstəiş vemişdi ki, sizi Ona doğu dəvət edin. Hə kəs u məsələdə mənə kömək etsə, qadaşım, vəsim və canişinim olacaqdı.” u zaman Əli (əleyhis-salam) demişdi “Ey Allahın əsulu! u yolda sənə kömək edəcəyəm!” Peyğəmə əlini onun oynuna salaaq uyudu “Həqiqətən u – Əli mənim qadaşım və sizin aanızdakı vəsim və canişinimdi. Onun sözləini eşidin və itaət edin!” Peyğəməin qohum-əqəalaı istehza ilə güləək ayağa qalxdıla və Əu Taliə məsxəə üzündən dedilə “O sənə göstəiş vei ki, oğluna itaət edəsən və ona tae olasan!”[6] /Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih) ömünün son ilində “vida həcci” adlanan məşhu həcdən qayıdan zaman Qədi-Xum adlı i diyada Əli ini Əi Talii əsmi olaaq müsəlmanlaın İmamı və əhəi kimi təqdim etdi və oada olanlaa göstəiş vedi ki, Əli ilə “möminləin əmii” ünvanı ilə eyət etsinlə. O həzətin Qədi-xumda uyuduğu məşhu cümlə udu “Mən hə kəsin mövlasıyamsa, u Əli də onun mövlasıdı.” u hədis İslamda məşhu və mütəvati hədislədəndi. /u, şiənin sai İslam məzhələinə üstünlüyü və u məzhəin haqq olmasına dai dəlilləin xülasəsi idi. Amma vəhhailiyə gəldikdə isə, Seyid Mustafa əzəvinin “Pakistan aədə dini və siyasi məlumatla” kitaında qeyd etdikləini yazmaqla kifayətləniik. elə ki, vəhhailə istə şiə, istəsə də sünnüdən iaət olan ütün İslam fiqələini müşik, kafi və ütpəəstlə hesa edilə. Onla həzət Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih) və məsum İmamlaın (əleyhimus-salam) qəinə təzim, ehtiam, ziyaət və onladan hacət diləməyi idət və ütpəəstlik hesa edəək haam sayıla. Onla namaz halı istisna olmaqla Peyğəməə ehtiam etməyi, onu əzizləməyi və salam veməyi caiz ilmilə. O həzətin həyatının sonunu onu əzizləməyi ehtiam göstəməyin son nöqtəsi hesa edilə. Haelə, məsum İmamlaın (əleyhimus-salam) və İslamın öyük şəxsiyyətləinin qəiləinin üzəində düzəldilən günəz və sai əsələi idət sayıla. Onla inanıla ki, adi insanlada mövcud olan ütün zəifliklə və acaıqsızlıqla eynilə Peyğəmə (səlləllahu əleyhi və alih)-də də olmuşdu, o da adi i əşə idi. O öldükdən sona izdən və izim hazıkı dövümüzdən heç i xəəi yoxdu, una göə də onun qəini ziyaət etmək haamdı![7] /iz u aədə düzgün mühakiməni sağlam əqlə həvalə edi və sizdən souşuuq ki, u kimi təlimlə fitət və Quan ilə uyğun gələ iləmi?! Peyğəməin isalətinin əvəzi qəa veilmiş olan Əhli-eytə məhəət undan iaətdimi?![8] Məgə Quan “Şəhidlə diidi və Allah yanında uzidən əhələnilə?!”[9] – deyə uyumu?! Məgə Peyğəməin məqamı şəhidlədən azdımı?! və s. /Əlavə əhs istəyisinizsə yenidən izim saytla əlaqə saxlayın. / /[1] “Ali-İman” suəsi, ayə 19 /[2] “Ali-İman” suəsi, ayə 85 /[3] “Əl-ianətul-kua”, İni uttə, 1-ci cild, səh. 3; “Xisal”, səh. 585 /[4] “Kənzul-ummal”, 1-ci cild, səh. 44; “Əl-etisam il-kitai vəs-sünnət” aı; “Əl-mustəkəu ələs-səhiheyn”, 3-cü cild, səh. 151 /[5] “Xisal”, səh. 467 /[6] “Taixi Təəi”, 2-ci cild səh. 320, Misi çapı; “Kamil”, İni Əsi, 2-ci cild, səh. 41, eyut çapı /[7] Seyid Mustafa, əzəvi, “Pakistan aədə məzhəi və siyasi məlumatla”, səh. 63-64 /[8] “Şua” suəsi, ayə 23 /[9] “Ali-İman” suəsi, ayə 169