Dindar necə şadlanmalıdır?
əzi insanla xüsusilə də cavanla elə düşünülə ki, dindalıq ilə şad olmaq i-iinə zidd kəlmələdi. O kəslə ki, dindadı, guya u həyatda daha az şadlıq və sevincə malik olula. O kəslə ki, dinin hökmləinə daha az əməl edilə, guya həyatın sevincindən və ləzzətindən daha çox əhələnilə. əs elə düşünməyə nə səə olu? (Teyan) /1. əzi dindala dinin uyuduğunun əksinə olaaq, həmişə qaşqaaqlıdıla. ütün məsələləə giley və naazılıqla yanaşıla. Sanki onlaın həyatında heç i şadlıq və sevinc hisis yoxdu. /2. Məsumlaa (ə) göə keçitdiyimiz əzadalıq məasimləi mövlud məasimləindən çoxluq təşkil edi. /3. Dini əhkamla əzi əməlləə məhdudiyyət qoyu və unun da səəi insanı haamdan qoumaqdı ğinaya qulaq asmaq, naməhəm kişi ilə qadının zaafat etməsi kimi. u da cavanlaın nəzəində olan şadlıq məfhumunu i qədə azaldı və məhdudlaşdıı. Həmçinin dinimiz isaf etməyin əleyhinədi, amma sağlam istiahəti və gəzintini əyəni. /4. Dini təlimləə qəmlənmək və günahlaa göə göz yaşı tökmək həmişə əyənilmiş əməllədən hesa edili. Lakin həddən atıq gülmək və çox zaafat etmək məzəmmət olunu. Ona göə də dindalıq dedikdə, əzən yanlış aşa düşülü. /Lakin dindalığın ən düzgün mənası udu ki, dinə və etiqadi məsələləə qaşı sadiq, əhkam və dini qanunlaını yeinə yetiəndi. Həqiqi İslam isə odu ki, cəmiyyətin hə i üzvü dini etiqada qaşı hə nə qədə dəqiq və dəin inanc əldə edəsə, əməldə də ona daha çox iayət edə. Məsum İmamla (ə) uyuu “izim davamçılaımız – yəni həqiqi dindala izim şadlığımızda sevini və qəmimizdə kədələnilə”. /əs şad olmaq nə deməkdi? /Şadlıq - həmin xoş və müsət hisslədi ki, hə iimiz onu təcüə etmişik. Xeyi i xəəi eşidən zaman, işimizdə uğu qazanan zaman, təhsildə müvvəffəq olan zaman, qüuveici səhnələi müşahidə edən zaman və s. /Ancaq ütün şadlıqla eyni səviyyədə deyildi. elə ki, i fəhlə uzi qazanmaq və həyatında ahatlıq yaatmaq üçün youcu iş göü və onun əziyyətinə dözü. u yolda çox sayda kiçik şadlıqlaa göz yumu. Çünki ili ki, aldığı qazancla daha çox şadlıq və sevinc ələ edə iləcəkdi. /Lakin insan tez keçən və ömü azan olan şadlıqlaa təəf daha çox meyl edi, nəinki qalıcı şadlıqlaa təəf. Əgə şadlıq dedikdə, məqsəd maddi və zahii şadlıqdısa, dindalıq u cü şadlıqla uyğun gəlmi. Çünki dinimiz deyi ki, aşqalaının ahatlığı sənin ahatlığından öncə gəlməldii. Yəni daha qalıcı və daha ləzzətveən şadlığa meyl etməyimizi tövsiyə edi. Nəinki Qə ölkələində olduğu kimi insan özü üçün yaşayı və şadlanı. aşqalaı onun üçün əhəmiyyətli deyildi. /əli, hə i insanın şad olmağa ehtiyacı vadı. Dinimiz də unu inka etmi. unun üçün izə çox sayda düzgün yolla tövsiyə edi. Lakin yaxşı ola ki, i dinda dünya sevinci və şadlığı üçün yaşamasın və həyatını ununla məhdud etməsin. Əgə elə olasa, fasiqlədən və həqiqəti inka edənlədən fəqlənməz. Çünki onla maddi həyatdan aşqasına inanmı və ancaq u dünya üçün yaşayıla. /eləliklə deyə iləik ki, hə i insan kimi, dinda üçün də maddi sevinc və şadlıq lazımlıdı, lakin i şətlə ki, u şadlıq dinin əyəndiyi kimi olsun və sonadan izə əziyyət gətiməsin. Dinda olmaq o demək deyildi ki, həmişə qəmli və kədəlidi, heç sevinmi. Xey, dinda da həyatın xoş hadisələinə sevini və şadlanı. Lakin dinda insan üçün İlahi azılıq və Allahın əyəndiyi şadlıqdan üstün i şey yoxdu. Deyele.og