BƏYƏNİLƏN VƏ BƏYƏNİLMƏYƏN ZARAFATLAR HANSILARDIR?
span style="font-size10pt;"Zaafat etmək - gülüş gətiən amillədən iidi. Zaafat edən zaman istəyiik ki, quu və soyuq mühitdə i canlılıq yaadaq, sevinc yaadaq. əzən də əziləi insanlaı təhqi etmək üçün zaafat edələ. Ona göə də u zaafat əzən göz yaşına çevili. Zaafat öz simasını itii. (Teyan) /Zaafatın əsl siması - tövazökalıqdı. İmam Əlinin (ə) müaək dodaqlaı həmişə gülümsəyədi. Onu şux təiətli i insan kimi tanıyadıla. Həzət Peyğəmə (s) də füsət olan kimi səhaələini gülümsədədi. Onlaı sevincli və yaxşı əhvalda saxlamağa çalışadı. /i gün Peyğəməimiz (s) İmam Əli (ə) ilə i məclisdə xuma yeyidi, xumanın çəyidəyini İmam Əlinin (ə) qaşısına qoyudu. Əgə kimsə u mənzəəni gösə, fikiləşədi ki, xumalaı Əli (ə) yemişdi. Ancaq İmam (ə) heç i dənə də xuma yeməmişdi. İmam Əliyə (ə) xita edəək, uyuu “Siz çoxlu xuma yemisiniz?”. İmam (ə) cava vei “Xumanı dənəsi ilə yeyən kəs çox yeyidi”. Həzət Peyğəməimizin (s) müaək dodaqlaı gülümsəyi. /Həzət Peyğəmə (s) səhaələindən iini qəmli göən kimi, zaafat etməklə onun əhvalını düzəldədi. /İmam Əli (ə) “Nəhcül-əlağə”nin 84-cü xütəsində uyuu “Əm Asa göə təəcüləniəm ki, Şam əhlinə mənim zaafat əhli olduğumu söyləyidi. Guya xoş güzəan keçii və ömümü oş keçiiəm. u sözü - atildi. Şamlıla aasında günahı yaymışdı. Agah olun, Allaha and olsun ki, ölümü yada salmaq məni zaafatdan və yesiz işlədən saxlamışdı. Ancaq Əm Ası axiəti yaddan çıxatdığı üçün haqq sözdən saxlamışdı”. /u xütədə yesiz zaafatın axiəti yaddan çıxatmağın nəticəsi olduğunu gömək ola. Yəni, o kəs ki, yesiz zaafatla edi, axiəti yaddan çıxatmış deməkdi. Həzət Əli (ə) u haqda uyuu “Heç i zaman yesiz zaafat etməyin”. /i gün İmamın (ə) təəfdaşlaından ii halva hazılayı, Həzətdən (ə) istəyi ki, onu yesin. İmam (ə) souşu ki, nə münasiətlədi? Deyi “u gün Novuzdu”. Həzət (ə) o halvadan yeyi və uyuu “Əgə acasan, ütün günləi Novuz qəa ve”. İmamın (ə) u sözləindən elə aşa düşmək olu ki, mömin üçün o gün ayamdı ki, günah işlətməsin. Həzət (ə) uada həmin şəxsə qeyi-müstəqim şəkildə xita edəək, uyuu ki, elə iş gö ki, hə gün günah işlətməyəsən. /İmamın (ə) xoş üzü və gülümsəyən dodaqlaı düşmənləi qıcıqlandııdı. Müaviyyə Qeys ini Sədə deyi “Allah Əəl Həsənə əhmət etsin, o, zaafatcıl və məclisi fəəhləndiən idi”. Qeys cavaında dedi “əli, Allahın əsulu (s) da öz təəfdaşlaı ilə zaafat edə və təəssüm edədi. Ancaq sən Müaviyyə u danışığınla ona itaət etmisən. Məqsədin onun üçün ey tutmaqdı. Allaha and olsun ki, o, xoş üzü ilə ac şidən də heyətli idi. Onun heyəti - təqvası idi. Şamlı alçaqla üçün sənin heyətin kimi deyil”. /unu demək ola ki, zaafat - əyənilməyən i əməl deyildi, Peyğəməimiz (s), İmamlaımız (ə) da insanlaı sevindimək və güldümək üçün zaafat edədilə. Zaafatın da aşqa əxlaqi üsulla kimi öz qayda və qanunlaı vadı. u qanun odu ki, insanı zaafat vasitəsilə şəxsiyyətini alçaldı, təhqi etmək olmaz. Zaafat elə i şeydi ki, onun vasitəsilə qəm qəldən çıxa. i müddət yaddan çıxa. Ona göə də zaafatı edən zaman onun qanunlaına iayət edək ki, günaha çevilməsin. /Deyele.og/ //span