Hürrün tövbəsİndən nələrİ öyrənməlİyİk?
Məhəəm ayı Peyğəmə (s) və Əhli-eytinin (ə) qəm və qüssə ayıdı. 61-ci Hici-Qəməi ilinin Məhəəm ayından əi Əhli-eyt (ə) davamçalaı hə il əzadalıq keçiilə. u müsiəti dillə təsvi etmək olmaz. undan da öyük müsiət ola iləmi? İmam Əlinin (ə) oğluna, Peyğəməin (s) ciyəpaəsinə Nəinin vəfatından heç 50 il keçməmiş silah çəkdilə. Özü də o kəslə ki, özləini həmin Peyğəməin (s) ümməti hesa edidilə. (Teyan) /Kəəla i hadisə deyildi, əslində i məktədi ki, əslə oyu yüz minlələ insan u məktədə təiyə olmuşdula. Taix oyu o qədə insanla olmuşdu ki, əzadalıq məclisləində iştiak edəək əqidələinə qayıtmışdıla. Kəəla və Aşua insanlaın həyata olan axışını dəyişdii. /Məhəəm - tövə ayıdı, Allaha qayıtmaq ayıdı, düzgün yaşamaq ayıdı, düzgün ölmək ayıdı. Məhəəm insana düzgün yaşamağı və u fani dünyaya ağlanmamağı öyədi. Məhəəm və Kəəla - əxlaqi fəzilətləin ən alisidi. Məhəəm ayı nümunələ gətiəək, izə əxlaq dəsi vei. Məhəəm - vəfa dəsidi, izzət və azadlıq dəsidi. /Məhəəm ayı elə i aydı ki, günah əhli elə, özünü dəyişdiə. İllə oyu adət etdiyi içkisindən, pis işləindən əl çəkə və u aya ehtiam qoya. Ona göə də Məhəəm ayı həm də günahdan əl çəkməyə əzm edilən aydı. /Məhəəm tövə ayıdı və çox sayda günahkaın düz yola hidayət olduğu aydı. Kəəla səhnəsində unun aiz nümunəsini Hü ini Yəziddə gömək ola. Hü, Ömə in Sədin İmam Hüseynə (ə) hücum etdiyini öyənəndən sona özünə gəldi, ayıldı və tövə edəək, İmama (ə) təəf üz döndədi. Yanındakı silahdaşlaından olan Muhaci ini Ousa deyi “Allaha and olsun ki, mən özümü ehiştlə cəhənnəm aasında göüəm. Allaha and olsun ki, ehiştdən aşqasını seçməyəcəyəm. Hətta əgə məni tikə-tikə etsələ və atəşə vesələ elə!”. Sona atına şallaq vuu İmam Hüseynə (ə) təəf getdi və Həzətə (ə) dedi “Ey əsulallahın oğlu! Mən həmin o kəsəm ki, sizin qayıtmağınıza mane oldum. Sizi u yedə qalmağa vada etdim. İndi u əməlimə göə Allah dəgahında ağışlanmağımı istəyiəm. İstəyiəm ki, canımla sizə yadım edəm və gözləinizin önündə öləm. Sizin yanınıza gəlmişəm. unu tövə kimi qəul edəsinizmi?”. İmam (ə) uyudu “əli, Allah tövəni qəul edə və səni ağışlaya. Sənin adın nədi?”. Hü dedi “Mən Hü ini Yəzidəm”. İmam (ə) uyudu “Anan səni adlandıdığı kimi (Hü) sən azadsan. Allahın ümidi ilə dünya və axiətdə azadsan. (Atdan) düş”. /eləliklə, Hü şeytanın odusundan Allahın odusuna qoşulu və tövə edi. Allah insana kəamət əxş etmişdi. elə ki, onu xilqət aləminin gül çələngi qəa vemişdi. Aləmdə olanlaın hamısını insanın xidmətinə gətimişdi. /u cü insan özünü zəlil etməyə layiq deyildi. u cü insan heç i zaman izzətini əldən veməyə hazı olmamalıdı. Elə una göə də İmam Hüseyn (ə) zəlil eyətdənsə, məd və igidcəsinə şəhadəti üstün ili. /Aşua izləə izzət dəsi vei. İnsan əgə u dünyada axiətinə nəzə salasa, axiət səadətini dünyanın tez keçən xoşluqlaından üstün ilə. Kəəlada İmam Hüseynə (ə) qaşı çıxanlaın hədəfi dünya malı və ifaha çatmaq idi. Ona göə də Aşua izə öyədi ki, dünyaya maddi səvət əldə etmək üçün nəzə salmayaq. Dünyaya axiətə çatmaq üçün i vasitə kimi axaq. /Deyele.og/