Özünü qorumalı olan İnsanın canından keçməsİ nəyə əsaslanır?

Cava Uyğun suala iki yolla cava vemək ola /1. İsa və fədakalıq odu ki, insan i işi əvəzsiz gösün. Ələttə ki, söhət maddi mənafedən gedi. /Məsələn, yoxsullaın acınacaqlı halını müşahidə edi, əziyyət çəkən i şəxs təsəvvü edin. O, yoxsullaa kömək etməklə şadlanı. Əgə onun özünü göstəmək, şöhət qazanmaq məqsədi yoxdusa, etdiyi əməllə isa adlanı. Gödüyü işlə onun vicdanını ahatlaşdısa da, ona heç i qazanc vemədiyindən fədakalıq sayılmalıdı. /aşqa sözlə, hansı əməlin fədakalıq və isa olduğunu müəyyənləşdimək üçün u işə sövq edən amillə nəzəə alınmalıdı. O əməllə isa və fədakalıq sayılı ki, həmin işlə zamanı hesa-kita apaılmasın, işi göən şəxs heç i maddi mənafe güdməsin, kimsə onu u işə sövq etməsin, iş göən şəxs kimsədən “əhsən” gözləməsin. /Amma hansısa şəkildə maddi mənafe, ad-san güdülüsə, fədakalıq, isa saymaq olmaz. u, sadəcə, i alış-veişdi. /2. əzən iş elə i həddə çatı ki, insan məşuqundan savay hə şeyi unudu. elə məqamlada hətta özünü də unudan insan, təii ki, mənafeləi də yaddan çıxaı. Aşiq insan yalnız məhuunun mənafeləini düşünü. Alış-veiş, ticaət, ank hesaı, i sözlə, hə şey yaddan çıxı. İnsanda eşq elə i həddə çata ilə ki, o, məhua xidməti dünyanın ən öyük ləzzəti saya. Axı özünü unutmuş adam hansı mənafe aədə düşünə ilə?! elə aşiq üçün son məhələ fəna məhələsidi. Fəna məhələsində atıq insan öz valığını unudu. /i çox övliyalaımız Allahın hüzuunda elə i hal tapmışla. Onla Allaha eşq səəindən ona sitayiş etmiş, Onun yolunda isa və fədakalıq göstəmişlə. /Əmiəlmöminin Əli (ə) uyuu “Pəvədigaa! Mən sənə nə cəhənnəm qoxusundan, nə ehişt tamahından iadət ediəm. Sənə pəəstişimin səəi udu ki, səni iadətimə layiq iliəm.” əli, öz məşuqu qaşısında Əli (ə) fəna oludu. Və özünü elə i həddə unududu ki, hətta ayağında qalmış oxun çıxaılmasını da hiss etmidi. elə i insan Allaha iadət edəkən heç i fayda gözləyə ilməz. Çünki o yalnız Allahı göü, yalnız Allah üçün çalışı. /