TƏBİİ (HEYVANİ) VƏ QÜDSİ (İLAHİ) NƏFSLƏR NƏ DEMƏKDİR?

Təii və ya heyvani nəfs dünya malına, günaha, alçaq işləə meyllidi. Eqoizm, özünəpəəstlik, paxıllıq və s. u nəfsin xüsusiyyətləidi. Qüdsi və ya ilahi nəfs isə Allahla yaxınlığa, məhəmətə, ədalətə, fədakalığa və s. meyllidi. u nəfs pak olan ilahi i uhdu. “Hic” suəsinin 29-cu ayəsində uyuulu “Ona öz uhumdan üfüdüyüm zaman ona səcdə edin.” əli, mütməinnə nəfs həmin uhdu. Demək, daxilimizdə daim müaizədə olan qüvvələ eyni i nəfsin iki yönümüdü. İnsan cism və uhdan təşkil olunduğundan əzi ehtiyacla uha, əziləi isə cismə aiddi. Məsələn, pulu olmayan insan yemək istəməklə yanaşı, kimsəyə əl açmayı şəxsiyyətini qoumaq da istəyi. O, ya şəxsiyyətini qouyu ac qalmalı, ya da şəxsiyyətini sındıı qanını doyumalıdı. u istəkdən ii cismə, digəi uha aiddi. u müaizə ii heyvani, digəi ilahi olan iki “mən” və ya iki “uh” aasında yox, vahid insanın iki istəyi aasında gedi. Ola ilə ki, iki istək i-iinə müqavimət yox, yadım göstəsin.