Ruhların bir-bİrİlə rabİtəsi varmı?

İmam Əli (ə) uyuu “(əzəx aləmində) ölülə i-iinin qonşulaıdı, ancaq i-iləi ilə ünsiyyət ağlamazla. Elə dostladı ki, i-iini göməyə getməzlə. Tanışlıq əlaqələi aalaında gizlidi, qadaşlıq ağlaı qıılmışdı. /axmayaaq ki, i yeə yığışıla, ancaq tənha olula. i-iinin əfiqi olmasına axmayaaq, i-iindən uzaqdıla. Nə gecənin səhə çağını tanıyıla və nə də gündüzün axşamını. Öldükləi gün və ya gecə onla üçün cavidandı. O ii dünyanı gözlədikləindən də dəhşətli gödülə. Onun nişanələini düşündükləindən də öyük müşahidə etdilə”. /İmamın (ə) u nuani xütəsinə nəzə salan zaman aydın göünü ki, insan qəi evində tək və tənha olacaqdı. Heç i əfiqi ilə ünsiyyət qua ilməyəcəkdi. axmayaaq ki, yaxınında dəfn edilsə elə. Ölülə u dünyada dəhşət və qoxu içindədilə və Qiyamətin gəlməsini gözləyilə. unu qeyd etmək lazımdı ki, İmam (ə) u nuani kəlamında kafiləin ölüləini nəzədə tutu və hamını şamil etmi. /elə ki, Məsumladan (ə) gələn hədislədə oxuyuuq ki, möminləin uhlaı öləndən sona i-ii ilə aitə quula. i-iinin yanına gedi və şiin xatiələini yada salıla. /İmam Əlinin (ə) xüsusi səhaələindən olan Həə Əəni nəql edi “Mən Kufədə İmamın (ə) hüzuunda idim. O Həzətlə (ə) Nəcəfə yollandıq. Həzət Vadi-Səlamda dayandı. Gödüm ki, Həzət (ə) sanki qohumlaı ilə aitə quudu və onlala danışıdı. Mən onun axasında dayanmışdım və youlu əyləşdim. Yenə youldum və ayağa qalxdım, ancaq yenidən əyləşdim. Yenə youldum. Həzət (ə) isə hələ də dayanmışdı. Həzətə (ə) dedim “Ey Əmiəl-möminin! Üəyim sizin üçün yanı, çünki u qədə uzun zaman ayaqda qaldınız. i saat istiahət edin. Sona əamı yeə sədim ki, Həzət üzəində əyləşsin”. /İmam (ə) cavaında mənə uyudu “Ey Həə! u dayanmaq uzun deyildi, i möminlə danışmağa və ünsiyyətə göə idi”. Souşdum “Ölülə də danışa ilimi?” Həzət (ə) uyudu “əli, əgə gözünün qaşısındakı pədə götüülsə, onlaı o halda göəsən ki, halqa-halqa otuula və i-ii ilə söhət edilə””. /Məsumladan (ə) gələn hədisdə oxuyuuq ki, insan öləndən sona uhu tamamilə u dünyadan çıxı getməz. Yəni, aadai u dünya ilə aitə qua. Onlaın halından xəəda ola. /İmam Sadiq (ə) uyuu “Heç i mömin və kafi yoxdu ki, zöh olan zaman ailəsini göməyə gəlməsin. Əgə gösə ki, ailəsi yaxşı işlələ məşğuldu, u nemətə göə Allaha şükü edə. O zaman ki, kafi ailəsini yaxşı işlələ məşğul olduğunu göü, həsət çəkə. /O kəslə ki, övladlaıın təiyəsinə xüsusi əhəmiyyət veilə, cəmiyyətə saleh insanla təhvil vemək istəyilə, onlaa u müjdəni vemək ola ki, onla nəinki u dünyada, həm də axiətdə də izzət və iftixaa malik olala. /Əu Qəlaə deyi “i qonşum va idi ki, əhmətə getmişdi. Onun i oğlu va idi və əxlaqsız i cavan idi. i gecə yuxuda gödüm ki, qəiistana getmişəm. Oada müşahidə etdim ki, qəilə açılmağa aşladı. Ölülə qəilədən çıxdıla, hə iinin qaşına nudan qa qoymuşdula. Onla u nua göə sevini və xoşhal oludula. u zaman gözüm qonşuma sataşdı. Gödüm ki, onun qaşısında nudan qa yoxdu. unun səəini souşdum. Cavaında mənə dedi “u ölüləin hə iinin saleh oğullaı, dostlaı və tanışlaı vadı. Onla sədəqə veələ, ya da xeyi-dua edələ. Ancaq mənim i oğlum va ki, o, da saleh deyildi. Məni fikiləşmi. Ona göə də nulu qadan məhumam. u qonşulaımın yanında da xəcalət çəkiəm”. /Yuxudan ayılan kimi qonuşumun oğlunun yanına getdim. Yuxumu ona danışdım, oğlan tövə etdi. Allaha iadət etməyə aşladı. Atasını yada salaaq sədəqə vedi və onu üçün dua etdi. /i müddətdən sona yenə həmin yuxunu gödüm və u dəfə gödüm ki, qonşumun qaışısında da nudan qa vadı. Mənə üzünü çevii dedi “Allah sənə xeyi vesin. Oğlumu hidayət etdin. Mənə atəşdən və qonşulaımın yanında xəcalətli olmaqdan nicat vedin””. / (Teyan/ Deyele.og) /